Ed van Alem

Oeffelt, 07-10 2026

Na ruim 40 jaar gefotografeerd te hebben voor Dagblad de Gelderlander in de regio Land van Cuijk en omgeving, ben ik twee jaar geleden gestopt. In deze jaren heb ik alle ins en outs van deze streek gezien. Het is (nog steeds) een onontdekte parel in de driehoek Gelderland, Noord Brabant & Limburg. Mijn vooropleiding was Mavo-Havo met als vervolg de MTS voor Fotografie en Fotonica in Den Haag. Toentertijd werd je daar opgeleid als studio fotograaf. Dat was niet wat ik beoogde. Nadat ik de Haagse jaren succesvol afsloot, kon ik na een korte tijd gewerkt te hebben in een Boxmeerse fotowinkel aan de slag als freelance fotograaf bij de Gelderlander. Die kans heb ik met beide handen aan gegrepen. De rest is historie, opgeslagen in meer dan een miljoen foto’s die in het Land van Cuijk zijn gemaakt. Het Land van Cuijk werd in die begin jaren net ontsloten door de komst van de snelweg A-73-A77. De ontwikkelingen in het gebied gingen vanaf die tijd snel. Oude industrie verdween nieuwe technische bedrijven nestelden zich op splinternieuwe industrieterreinen. Tot op de dag van vandaag is die ontwikkeling nog gaande. Zeker ook vanwege Brainport Eindhoven die ook hier een zuigende werking heeft. Ik heb mezelf ook met de tijd verder ontplooid. Ik ben autodidact op computer gebied, ik kocht in 1998 mijn eerste PC een Philips met maar liefst 20MB harde schijf. Nou mijnheer daar kunt u voorlopig echt meer vooruit zei de verkoper nog. (Een digitale foto is nu al bijna 50MB). Midden jaren 90 kwam er kleur in de krant, in het begin schoorvoetend later werd het dagelijks. In die tijd ook ging ik negatieven scannen en digitaal doorsturen naar de redactie in Nijmegen met zo’n krakend en piepend modem. 5 minuten per foto dus daar was je wel even mee bezig na een druk weekend met volop sport. Via een korte cursus Photoshop en wat dik naslagmateriaal loodste ik mezelf het digitale tijdperk in. Kleurnegatief moest ik zelf ontwikkelen dat bleek net zo eenvoudig als zwart-wit. Wel meer temperatuur gevoelig. Ik was blij toen Nikon eind 1999 met de D1 op de markt kwam. Het was een forse investering maar die betaalde zich terug in tijdwinst. De D1 was nog korrelig zeker bij avond foto’s. Doordat je je foto gelijk kon terug kijken ging je anders (meer) fotograferen. Op zo’n klein schermpje kon je je beeld niet goed beoordelen. Dus maakte je er nog maar een. Na de D1 kwam de D2 en zo verder. De beelden werden beter, scherper en contrastrijker. Zeker nu met de Z-serie is er een groot verschil als je foto’s naast elkaar legt.
Ik ben nooit getrouwd en kon dus bijna altijd werk maken want thuis was er niemand die op me wachtte. Door de jaren heen heb ik me altijd vermaakt tijdens het werk. Het liefst maakte ik foto’s als mensen bezig waren. Natuurlijk heb ik voor de krant ook veel portretten gemaakt van mensen met interessante verhalen. Sport, elk weekend langs de lijn. Voetbal, Volleybal Waterpolo en Paardensport zijn slechts enkele van de vele sporten die ik hier heb gefotografeerd. Culturele evenementen zijn er genoeg in het Land van Cuijk. Van de Metworstrennen tot aan de Graafse historische dagen. De ballonvaarders, de vele fietstochten en heel belangrijk de laatste dag van de Vierdaagse, duizenden lopers op weg naar Via Gladiola. Er was ook malheur, grote branden, zware ongevallen en een maas die plots leeg liep. Toch is het gemoed hier in deze streek meestal erg goed. Ik had twee keer prijs in de wedstrijd om de zilveren kamera. Ik heb een aantal exposities gehouden. En samen met goede vrienden uit de journalistiek vijf boeken gemaakt die een overzicht gaven van wat er voor de toen aanstaande herindeling van vijf naar een gemeente was gebeurd. Onder de titels “Houdoe Mill, Cuijk etc”.
Tijdens vakanties ging (en ga) ik graag naar Canada. In 2003 resulteerde dat in een serie foto’s van de langste weg van de wereld. Yongestreet, een weg die van Lake Ontario loopt naar Rainy River. De serie heeft een paar jaar op internet gestaan. De weg is 1897 kilometer lang.
In 2011 begon ik met het digitaliseren van de negatieven vanaf 1986 tot en met 1999. Daar heb ik tot en met 2021 over gedaan. Daarna heb ik de foto opdrachten stuk voor stuk bekeken en printbaar gemaakt met toevoegingen van Meta Data die ik in Dbase had opgeslagen. Een nieuwe megaklus die uiteindelijk ook weer meeviel. Als je er maar dagelijks een paar uurtjes tijd instopt. Nu is dat (bijna) afgerond en kan ik dit overzicht van de afgelopen jaren laten zien.
Ik heb nu de bakens verzet en doe alleen nog werk voor mijn eigen dorp. Oeffelt heeft een groot aantal verenigingen die zeer actief zijn. Vorig jaar ben ik lid geworden van het Oeffelts Gilde. Een hechte groep van mooie mensen die er gezamenlijk de schouder onder zetten. Al die verenigingen houden de leefbaarheid in het dorp hoog.